Μισόραμφος

Ο ευκολότερος τρόπος να αναγνωρίσετε το είδος είναι να κοιτάξετε τις σιαγόνες του. Η FishBase περιγράφει κάτω σιαγόνα πολύ επιμηκυμένη, σαν ράμφος, και άνω σιαγόνα κοντή, τριγωνική και χωρίς λέπια· το ραχιαίο και το εδρικό πτερύγιο βρίσκονται πολύ πίσω στο σώμα, και ο κάτω λοβός του ουραίου πτερυγίου είναι μακρύτερος από τον πάνω. Ο Άτλαντας εξωτικών ψαριών της Μεσογείου της CIESM προσθέτει ότι η άκρη της κάτω σιαγόνας είναι κόκκινη και ο πάνω λοβός του ουραίου κίτρινος. Η FishBase περιγράφει γαλαζωπή ράχη και ασημένια πλευρά, με 3 έως 9, συνήθως 4–6, κάθετες ζώνες στα πλάγια. Εδώ χρειάζεται προσοχή: ο Άτλαντας της CIESM σημειώνει ότι στον μεσογειακό πληθυσμό αυτά τα μαυριδερά σημάδια, που συνήθως χρησιμοποιούνται για να ξεχωρίσει το είδος από τους στενούς συγγενείς του, είναι συχνά ξεθωριασμένα ή λείπουν εντελώς. Το διακριτικό γνώρισμα που δείχνει ο άτλαντας είναι η άνω σιαγόνα: με λέπια στα είδη του γένους Hyporhamphus, γυμνή στο H. far. Η ίδια πηγή σημειώνει ότι η πρώτη καταγραφή στη Μεσόγειο έγινε με το όνομα Hemiramphus marginatus. Το τουρκικό όνομα αυτού του είδους στην καταχώριση της FishBase για την Τουρκία είναι «yarımgaga balığı», ενώ η WoRMS καταγράφει «ibikli çomak balığı». Το «külah balığı» είναι άλλο ψάρι: η FishBase αποδίδει αυτό το όνομα στο Fistularia commersonii, το σαλπιγγόψαρο (/el/turler/kulah-baligi).

Η WoRMS κατατάσσει το είδος στην οικογένεια Hemiramphidae της τάξης Beloniformes· η αρχική του περιοχή είναι ο δυτικός Ινδοειρηνικός. Η FishBase δίνει την εξάπλωσή του από την Ερυθρά Θάλασσα και την Ανατολική Αφρική έως τη Σαμόα, βόρεια έως τα νησιά Ριούκιου και νότια έως τη βόρεια Αυστραλία και τη Νέα Καληδονία, και σημειώνει ότι πέρασε στην ανατολική Μεσόγειο μέσω της Διώρυγας του Σουέζ. Σύμφωνα με την ίδια πηγή ζει σε παράκτια νερά, σε περιοχές πλούσιες σε βλάστηση και σε αμμώδεις εκτάσεις, σε βάθη 0–6 μέτρων· και ο Άτλαντας της CIESM τον περιγράφει ως ψάρι των παράκτιων επιφανειακών νερών. Ο Άτλαντας της CIESM τοποθετεί την πρώτη καταγραφή στη Μεσόγειο το 1927, στις ακτές της Παλαιστίνης· ακολούθησαν καταγραφές από τη Συρία, από τη Ρόδο το 1938 και αργότερα από την Αίγυπτο και την Τυνησία, ενώ το είδος έφτασε και στις ακτές της Αλγερίας και στη Λαμπεντούζα της Ιταλίας. Σύμφωνα με τον άτλαντα είναι πολύ άφθονο στην ανατολική λεκάνη έως το Στενό της Σικελίας· στη Λεβαντίνη τα μεγάλα κοπάδια του αλιεύονται κυρίως με γρι-γρι και περιστασιακά με μανωμένα δίχτυα. Για την Τουρκία, ο κατάλογος ξενικών ειδών που δημοσίευσαν ο Çinar και οι συνεργάτες του στο PLOS ONE το 2021 δίνει ως πρώτο έτος παρατήρησης το 1942 για τις μεσογειακές (λεβαντίνες) ακτές και το 2009 για το Αιγαίο και κατατάσσει το είδος στα «εγκατεστημένα». Η καταγραφή στο Αιγαίο περιγράφεται σε σημείωμα των Akça και Bilecenoğlu που δημοσιεύθηκε το 2010 στο Mediterranean Marine Science: στις 10 Νοεμβρίου 2009 ένα γρι-γρι αλίευσε στα ανοιχτά του Aslanburnu, στο Eski Foça, ένα δείγμα σταθερού μήκους 14,6 εκατοστών, και τον Δεκέμβριο βγήκαν από το ίδιο σημείο άλλα επτά άτομα. Οι συγγραφείς το θεωρούν τη βορειότερη καταγραφή στο Αιγαίο και ένδειξη εγκατεστημένου πληθυσμού.

Είναι ψάρι που ζει σε κοπάδια. Ο Άτλαντας της CIESM γράφει ότι μπορεί να πηδά έξω από το νερό και να γλιστρά στην επιφάνεια με το μισό σώμα έξω από αυτό. Για τη διατροφή οι πηγές αποκλίνουν: η FishBase αναφέρει ότι τα ενήλικα τρέφονται κυρίως με θαλάσσια φανερόγαμα και, σε μικρότερο βαθμό, με πράσινα φύκη και διάτομα, ενώ ο Άτλαντας της CIESM δίνει ως τροφή το ζωοπλαγκτόν και τα επιπλέοντα αντικείμενα. Για την αναπαραγωγή, η CIESM γράφει ότι τα αυγά είναι μεγάλα και προσκολλώνται με κολλώδη νήματα σε επιπλέοντα ή βενθικά αντικείμενα, ενώ η FishBase αναφέρει ότι το είδος αναπαράγεται σε εκβολές ποταμών. Μελέτη στη λιμνοθάλασσα Bardawil της Αιγύπτου, που δημοσιεύθηκε το 2019 στο Egyptian Journal of Aquatic Biology and Fisheries, βρήκε ότι η ωοτοκία γίνεται από τον Μάιο έως τον Ιούλιο και ότι η μέγιστη διάρκεια ζωής είναι 4 χρόνια. Η FishBase καταγράφει το είδος ως αντικείμενο εμπορικής και ερασιτεχνικής αλιείας και, περιστασιακά, ως δόλωμα.