Λουτσοζαργάνα

Με την πρώτη ματιά μπορεί να τη μπερδέψετε με ζαργάνα: το σώμα είναι μακρύ και λεπτό και οι δύο σιαγόνες επιμηκύνονται σε ράμφος. Τα φύλλα αναγνώρισης ειδών του FAO για τη Μεσόγειο και τη Μαύρη Θάλασσα περιγράφουν σώμα επίμηκες και μέτρια πεπλατυσμένο· στα ενήλικα οι δύο σιαγόνες σχηματίζουν λεπτό και εύθραυστο ράμφος, με την κάτω λίγο μακρύτερη από την πάνω. Το πραγματικό διακριτικό βρίσκεται κοντά στην ουρά: το ραχιαίο και το εδρικό πτερύγιο βρίσκονται πολύ πίσω, και οι τελευταίες ακτίνες τους έχουν μετατραπεί σε μικρά χωριστά πτερυγίδια. Ο FAO μετρά 5–6 πτερυγίδια πίσω από το ραχιαίο και 5–7 πίσω από το εδρικό· το ουραίο πτερύγιο είναι διχαλωτό. Για το χρώμα, ο FAO περιγράφει στα ενήλικα ράχη από λαδί έως σκούρα πράσινη ή ανοιχτή καφέ, γαλαζωπή στα νεαρά. Μια ασημένια λωρίδα, περίπου όσο φαρδύ είναι το μάτι, διατρέχει τα πλευρά· τα πλευρά και η κοιλιά είναι ασημιά, συχνά με χρυσοχάλκινη απόχρωση, και συνήθως υπάρχει μια μικρή πράσινη κηλίδα κάτω από τη βάση του θωρακικού πτερυγίου. Τα νεαρά παραπλανούν περισσότερο. Οι Bigelow και Schroeder γράφουν στο Fishes of the Gulf of Maine (1953) ότι οι σιαγόνες αρχίζουν να επιμηκύνονται μόνο όταν τα νεαρά φτάσουν περίπου τα 40 χιλιοστά, ότι πρώτα προπορεύεται η κάτω σιαγόνα και ότι άτομα 100–150 χιλιοστών μοιάζουν περισσότερο με μικρούς μισόραμφους παρά με τους γονείς τους.

Τα δύο ψάρια ανήκουν στην ίδια τάξη, τα Beloniformes, αλλά σε διαφορετικές οικογένειες. Η WoRMS κατατάσσει τη λουτσοζαργάνα στα Scomberesocidae· η FishBase κατατάσσει τη ζαργάνα (Belone belone, /el/turler/zargana σε αυτόν τον ιστότοπο) στα Belonidae. Το φύλλο του FAO για τα Belonidae συνοψίζει τη διαφορά σε μία πρόταση: στην οικογένεια της λουτσοζαργάνας οι πίσω ακτίνες του ραχιαίου και του εδρικού πτερυγίου έχουν μετατραπεί σε χωριστά πτερυγίδια, στη ζαργάνα όχι. Και οι Bigelow και Schroeder γράφουν ότι το ψάρι μοιάζει με τις ζαργάνες στο λεπτό σχήμα και τις επιμηκυμένες σιαγόνες, αλλά διαφέρει από αυτές χάρη σε μια σειρά από 5–6 μικρά πτερυγίδια πάνω και κάτω. Τα φύλλα του FAO καταγράφουν κι άλλες διαφορές. Η ζαργάνα έχει σχετικά μεγάλα και αραιά δόντια, ενώ της λουτσοζαργάνας είναι μικροσκοπικά και σχηματίζουν στενές ταινίες. Η ζαργάνα έχει 16–20 ακτίνες στο ραχιαίο και 19–23 στο εδρικό πτερύγιο, σκούρα μπλε ράχη και μια σκούρα μπλε ταινία κατά μήκος του πλευρού. Τα αυγά της ζαργάνας προσκολλώνται με κολλώδη νήματα σε φυτά ή επιπλέοντα αντικείμενα, ενώ η λουτσοζαργάνα αφήνει πελαγικά αυγά στα ανοιχτά νερά. Ο FAO περιγράφει τη ζαργάνα ως παράκτιο ψάρι της επιφάνειας και τη λουτσοζαργάνα ως ωκεάνιο είδος. Και τα ονόματα μπορεί να μπερδευτούν. Τα τοπικά ονόματα που καταγράφει η FishBase για την Τουρκία είναι «zurna» και «zurna balığı». Ο πίνακας ονομάτων της μελέτης του Ulman και των συνεργατών του, που δημοσιεύθηκε το 2013 στο Mediterranean Marine Science και ανασυνθέτει τις αλιεύσεις της τουρκικής θαλάσσιας αλιείας, δίνει επίσης «zurna» για τη λουτσοζαργάνα και «zargana» για το Belone belone. Το τουρκικό όνομα που καταγράφει η WoRMS, ωστόσο, αποκαλεί αυτό το είδος «zargana»· αν συναντήσετε «zargana» σε μια πηγή, αξίζει να ελέγξετε το επιστημονικό όνομα.

Η FishBase περιγράφει το είδος ως ωκεάνιο και αγελαίο, σε βάθη 0–30 μέτρων και έντονα μεταναστευτικό· του αποδίδει εξάπλωση που καλύπτει τις δύο πλευρές του βόρειου Ατλαντικού και ολόκληρη τη Μεσόγειο, μαζί με την Αδριατική και το Αιγαίο. Σύμφωνα με το φύλλο του FAO, στη Μεσόγειο ζει κυρίως στη δυτική και την κεντρική λεκάνη, κινείται στα επιφανειακά νερά σε κοπάδια πολλών χιλιάδων ατόμων, πηδά συχνά έξω από το νερό, πιθανώς για να ξεφύγει από θηρευτές, και μπορεί να μπει σε κόλπους και εκβολές. Τρέφεται με ζωοπλαγκτόν και κάνει τροφικές μεταναστεύσεις από τις περιοχές ωοτοκίας προς ψυχρότερα νερά πλούσια σε πλαγκτόν. Η FishBase αναφέρει ότι το τρώνε τόνοι, μάρλιν, γοφάρια και μπακαλιάροι. Για την Τουρκία οι πηγές είναι φτωχές. Η καταχώριση της FishBase για την Τουρκία το χαρακτηρίζει αυτόχθονο και, με βάση τον κατάλογο των Fricke, Bilecenoğlu και Sarı του 2007, το κατατάσσει ως «ευάλωτο». Το φύλλο του FAO αναφέρει ότι εμφανίζεται τακτικά στις αγορές της Τυρρηνικής Θάλασσας, της Σικελίας και της Τουρκίας. Στη Θάλασσα του Μαρμαρά η εικόνα είναι διαφορετική: αξιολόγηση που δημοσίευσε ο Bilecenoğlu το 2020 στο Zootaxa αναγνωρίζει ότι οι Artüz και Fricke παρουσίασαν το 2019 πειστικά στοιχεία για την αφαίρεση του είδους από τον κατάλογο της Θάλασσας του Μαρμαρά.